In mijn somatische trauma benadering staat het lichaam en het zenuwstelsel centraal. Trauma zet zich niet vast in het hoofd maar in het lichaam, als overlevingsenergie die niet (volledig) heeft kunnen ontladen. Heling begint daarom niet bij analyseren of herbeleven, maar bij het voelen van veiligheid in het lichaam.

Trauma ontstaat niet alleen bij grote, zichtbare gebeurtenissen zoals een ongeluk, verlies of een oorlog. Ook ervaringen als emotionele verwaarlozing, gebrek aan steun of het langdurig dragen van verantwoordelijkheid kunnen het lichaam in een overlevingsstand brengen. Het zenuwstelsel onthoudt dat wat teveel was, ook als daar (nog) geen woorden voor waren.

Trauma kan zich lichamelijk uiten als aanhoudende spanning, onrust, vermoeidheid, een beklemmend gevoel op de borst, een strakke nek of schouders, moeite met ontspannen, hyperalertheid of juist een gevoel van verdoofd zijn. Maar ook het niet duidelijke voelen en kunnen aangeven van eigen grenzen, geen ruimte kunnen of durven innemen of geen zelfwaardering hebben, kunnen een gevolg zijn van onverwerkt trauma. Al deze signalen kunnen aangeven dat het lichaam nog in overlevingsstand staat.

​

Deze manier van werken is geïnspireerd op de visie van Peter A. Levine, die ontdekte dat mensen overweldiging op een vergelijkbare manier ervaren als andere zoogdieren. Wanneer een dreigende situatie te intens is om volledig te doorleven, blijft de overlevingsreactie in het lichaam hangen. Somatisch werk ondersteunt het natuurlijke herstelvermogen van het lichaam, zodat het zenuwstelsel weer kan terugkeren naar rust, veerkracht en verbinding.

​

​